punkt


punkt
1. Coś ruszyło z martwego punktu; ruszyć z martwego punktu «coś jest realizowane po przerwie, kontynuowane, ponieważ udało się pokonać przeszkody uniemożliwiające tę realizację; podjąć realizację lub próbę dokończenia czegoś»: Sprawa budowy toru w Warszawie nie może jakoś ruszyć z martwego punktu. GPol 22/04/1939.
2. Coś utknęło, stanęło w martwym punkcie «coś napotkało na przeszkody nie do pokonania, czegoś nie można doprowadzić do końca»: Polskie reformy gospodarcze stanęły w martwym punkcie (...). TV kom 1996.
3. Na punkcie czegoś, kogoś; na jakimś, na czyimś punkcie «w stosunku do czegoś lub kogoś, pod względem czegoś, na tle, z powodu kogoś lub czegoś»: A wiesz, wcale ci się nie dziwię, że tak oszalałeś na jej punkcie. Jest zupełnie niezła (...) C. Michalski, Siła.
4. Punkt honoru «coś, na czym komuś najbardziej zależy, sprawa traktowana jako najważniejsza dla zachowania dobrego imienia, godności»: – Postawiliśmy sobie za punkt honoru wyłapanie do grudnia wszystkich niedobitków gangu – mówi wysoki rangą oficer Komendy Głównej Policji. ŻW 26/11/2001.
5. Punkt odniesienia «element kwestii, sprawy, do którego coś się odnosi, porównuje, czemu coś się podporządkowuje»: Akty prawne Unii Europejskiej dotyczące środowiska stały się punktem odniesienia dla wielu państw, a także praktycznym modelem współpracy ponadnarodowej. C. Rosik-Dulewska, Podstawy.
6. Punkt styczny «element łączący, zbliżający ludzi, rzeczy i zjawiska»: Trzeba (...) przetrawić w umyśle dwie idee: indywidualizmu i solidaryzmu, dla których można znaleźć punkty styczne i które mogą zejść się i pogodzić w duszy człowieka. WiŻ 9/1926.
7. Punkt wyjścia «to, co stanowi początek, podstawę, podłoże czegoś»: Tekst powieści jest tutaj jedynie punktem wyjścia do własnych poszukiwań teatralnych. Praca nad przedstawieniem opierała się głównie na improwizacjach (...). DD 29/06/2001.
8. Punkt zaczepienia «coś, co może być podstawą do rozpoczęcia załatwiania jakiejś sprawy, rozpatrzenia jakiejś kwestii»: Kontrola jest w stanie sprawdzić tylko papiery. Jeżeli w papierach wszystko gra, nie ma punktu zaczepienia. M. Bielecki, Dziewczyna.
Coś jest czyimś czułym punktem zob. czuły 1.
Czyjś mocny punkt zob. mocny 2.
Czyjś słaby punkt zob. słaby 1.
Mocny punkt czegoś zob. mocny 3.
Punkt ciężkości zob. ciężkość.
Punkt widzenia zob. widzenie 1.
Punkt zwrotny zob. zwrotny.
Słaby punkt czegoś zob. słaby 2.
Trafić, uderzyć itp. w czyjś czuły punkt zob. czuły 2.
Z czyjegoś, z jakiegoś punktu widzenia zob. widzenie 2.

Słownik frazeologiczny . 2013.

Look at other dictionaries:

  • punkt — punkt …   Deutsch Wörterbuch

  • punkt — I {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mnż I, D. u, Mc. punktkcie {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} to, co jest widoczne lub wyczuwalne jako plamka, kropka, niewielki znak, drobna wypukłość lub wklęsłość itp.; także: ślad… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • Punkt — Punkt: Das Substantiv (mhd. pun‹c›t »Punkt; Mittelpunkt; Zeitpunkt, Augenblick; Ortspunkt; Umstand; Artikel; Abmachung«) ist aus gleichbed. spätlat. punctus entlehnt, das für klass. lat. punctum steht. Das lat. Wort bedeutet eigentlich »das… …   Das Herkunftswörterbuch

  • Punkt — (lateinisch punctum ‚Einstich‘) steht für: allgemein: Punkt (Geometrie), ein nichtausgedehnter Ort in einem beliebigen Raum Punkt (Satzzeichen), ein in vielen Schriftsystemen verwendetes Satzzeichen Punkt (Journalistenpreis), ein Preis für… …   Deutsch Wikipedia

  • Punkt — Sm std. (14. Jh.), spmhd. punct, pun(k)t Entlehnung. Entlehnt aus l. pūnctum n., pūnctus Punkt , eigentlich Spitze (zu l. pungere stechen ). Adjektive: punktuell, pünktlich; Verb: punktieren.    Ebenso nndl. punt, ne. point, nfrz. point, nschw.… …   Etymologisches Wörterbuch der deutschen sprache

  • Punkt — (Punctum), Interpunktionszeichen, das in ältern Inschriften hinter jedem einzelnen Worte steht, um es von dem folgenden zu trennen, hinter einzelnen Buchstaben aber andeutet, daß es abgekürzte Wörter sind, wie A. (Aulus), z. B. (zum Beispiel) etc …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Punkt — der; [e]s, e <über spätlat. punctus aus gleichbed. lat. punctum, eigtl. »das Gestochene; eingestochenes (Satz)zeichen«, dies eigtl. substantiviertes Part. Perf. (Neutr.) von pungere »stechen«>: 1. geometrisches Gebilde ohne Ausdehnung;… …   Das große Fremdwörterbuch

  • punkt — pȕnkt m <N mn pùnktovi> DEFINICIJA reg. točka, mjesto u prostoru ili sferi utjecaja, djelokrugu poslova, istraživanja tržišta itd. koje ima posebnu važnost (u nalaženju, sastajanju, isporuci, uzimanju uzoraka itd.) ETIMOLOGIJA njem. Punkt ≃ …   Hrvatski jezični portal

  • Punkt — (v. lat. Punctum), 1) Stich; 2) ein mit einem spitzigen Instrument gemachter kleiner runder Fleck; 3) im Hebräischen so v.w. Vocalzeichen, s. Hebräische Sprache; 4) in den europäischen Sprachen, außer der griechischen, steht der P. (in der… …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Punkt — (lat. punctum), Schlußzeichen eines Satzes; in der Geometrie das, was keine Ausdehnung hat, die Grenzen einer Linie; auch Zeichen der Multiplikation; ausgezeichnete P. (singuläre P.), s. Singularitäten. – In der Musik vermehrt der P. neben der… …   Kleines Konversations-Lexikon

  • punkt — sb., et, er, erne (fork.: pkt.) …   Dansk ordbog